ابری گذشت و گفت که دریا رقیه است            طوفان وزید و گفت که صحرا رقیه است

کوهی قیام کرد و به طوفان و ابر گفت            این کوه، این شکـوه، هـمـانا رقـیه است

رد شد نسیم و گفت که من روح‌بخشم و            اثـبـات می‌کـنـم که مـسـیـحا رقـیـه است

در کوی عشق حرف صغیر و کبیر نیست            زیـنب در این مـقـام سـراپـا رقـیـه است

کـوچـک‌تـرین مـحـجـبـۀ خـانـۀ حـسـین            آئـیـنـۀ نــجــابـت زهـــرا رقــیــه اســت

سـقــا دلــیـل شــادی قـلـب رقــیــه بــود            پس دلـخـوشی حـضرت سـقا رقیه است

باب الـحـوائـجـان حـرم وقـت رفـع غـم            نامی که می‌بـرنـد به لـب‌هـا رقـیه است

در این قبیله هر که به کاری‌ست ملـتزم            حـلّال مـشـکـلات شـدن بـا رقــیـه است

مـا نــوکــران طـایــفـۀ عــشــق تـا ابــد            ذکری که هست بر لبـمـان یا رقیه است